یک اتفاق مبارک

مجموعه شعر ” شکیلا ” سروده ی زنده نام ” کیانوش حیدریه ” به همت برادر ارجمندش به بازار کتاب آمد . این مجموعه ، ۱۷۵ سروده از انواع شعر فارسی ، از جمله غزل ، شعر نو ، مثنوی و دوبیتی های شاعر را در بر دارد .

علاوه بر وزانت و فخامت اشعار شاعر ، آنچه به این کتاب اعتباری مضاعف بخشــــــیده ، مقدمه ی اســتاد ” مشفق کاشانی ” است .  مشفق کاشانی در بخشی از دیباچه کتاب چنین می نویسد :

 “ رویهمرفته زنده یاد کیانوش حیدریه را می توان در این آشفته بازار ادبیات ، از چهره های موفق و درخشان شعر امروز به شمار آورد . طبع وقّاد و ذهن و زبان شورانگیز و ضمیر روشن و خلاق او در جای جای آثارش موج می زند …. زنده یاد کیانوش حیدریه از انواع شعر فارسی به قالب غزل بیشتر توجه دارد و سبک و سیاق او در این راستا ، غزل های دلنشینی است نزدیک به سبک عراقی و گه گاه آمیزه ای از سبک عراقی ـ هندی یا اصفهانی ، و نیز سایر قالب های رایج از انواع رباعی ، دوبیتی ، ترانه های محلی و غیره : که ذوق های مختلف را به وجد می آورد .“ 

 مجموعه شعر ” شکیلا ” (۱)  را انتشارات پل با همکاری نشر خلاق ، در شمارگان هزار نسخه به چاپ رسانده است .

قبل از هر چیز ، با نگاهی گذرا ، به نکته ای تعجب برانگیز بر می خوریم : از اشعار و ترانه های محلی شاعر ، در کتاب شکیلا خبری نیست !  

دوستداران کیانوش می دانند که او عشقی وافر به  گویش سنگسری (۲) داشت . اشعار زیبا و روح بخش او به گویش سترگ و کهن سنگسری ، هنوز هم زمزمه ی فرهنگ دوستان این خطه است .

 خوشبختانه پرس و جــــوی بیشتر در این مورد ، امید های تازه ای را در دلمان زنده می کند ، چون شنیده های موثق حاکی است ،  مجموعه شعر دیگری از زنده نام کیانوش حیــــدریه  که اشعار و ترانه های محلی سنگسری او را در بر دارد ،به زودی روی پیشخوان کتابفروشی ها قرار خواهد گرفت .

                                                               ****

   از کتاب شکیلا ، شعر ” سنگسری ” را گلچین کرده ام .

کیانوش به مدد قریحه ی سرشارش ، با بیانی مالامال ازحسرت و افسوس ، گذشته و حال ایل سنگسر را چنین به تصویر می کشد  :

    سنگـسری کیست ؟ هنرمند عشق               قبله ی او چیست ؟ دماوند عشق

   کوچ نشــــــــــینی که قرارش نبود               ماندن و مــــــرداب شعارش نبود

   سنگـــــــسری تاب حقارت نداشت               آینه ای بود ، نهـــــــــایت نداشت

   خاطـــــــره ها ماند از آن سال ها                قصه بسی مانده و تمـــــــثال ها

   نیست خبر هیچ از آن شور و شر               آه چه آمد به سر سنگــــــــــسر؟

                                                                  ***

شرح کوتاهی از زندگانی کوتاه کیانوش :

زنده نام کیانوش حیدریه در سال ۱۳۴۷ در سنگسر ( مهدیشهر ) دیده به جهان گشود . آموزش های ابتدایی تا دبیرستان را در این شهر پشت سر نهاد و سپس به تبریز رفت و در رشته علوم تغذیه دانشگاه پزشکی تبریز به ادامه تحصیل پرداخت . او شاعری توانا ، نویسنده ای وطن دوست ، منتقدی دلسوز و عنصری فعال در عرصه های فرهنگی و اجتماعی بود و از آن هنگام که قلم به دست گرفت ، تا آن هنگام که آن میمان ناخوانده ( سرطان خون ) در وجود نازکش لانه کرد ، لحظه ای از تلاش باز نایستاد .

این شاعر درد آشنا در بیست و هشتم تیر ماه ۱۳۸۵ در میان بهت و ناباوری دوستدارانش ، پس از ۳۸ سال زندگی پر تلاش ، راهی به جزایر مرگ گشود و در جوار امام زاده قاسم سنگسر آرام گرفت .

یاد و نامش زنده و پاینده .  

                                                             ****

(۱) – شکیلا در گویش سنگسری به معنی ” زن زیبا روی ” است .

(۲) ـ  گویش سنگسری یکی ازپنج گویش مهم جزیره لهجه ها است.دکتر منوچهر ستوده 

         محدوده ی جغرافیایی دو شهرستان مهدیشهر و سمنان را جزیره ی لهجه ها نامیده است .

         (چهار گویش دیگر عبارتند از سمنانی ، سرخه ای ، شهمیرزادی و لاسجردی )

                                                                                  ناصر طاهرکرد – ۲۲ مهر ۸۸

 به نقل از : به وقت سنگسر

اولین شب کنسرت موسیقی گروه “ آوای کهن ” به خوانندگی حسین پوراسکندریان ، دیشب در تالار سینما فجر طنین افکند و مشتاقان این هنر را به وجد آورد . لاجوردی پوشان گروه ، در فضایی کاملا آشنا به اجرای برنامه  پرداختند . فضایی که هر گوشه اش ، تماشاگر سنگسری را به یاد پیشینه ی دیرین فرهنگی و هنری اش می انداخت . در پس زمینه ی صحنه ،  سه بنر عمودی به چشم می خورد که هریک ، نمادی از هنر زنان سنگسری را در خود داشت :

ساخته مکنه (sakhte- makene) ، سگیرا (sagira) ، و گلیم .

گلدان های شمعدانی لبه ی صحنه که بر روی گلیم های رنگارنگ چیده شده بود ، فضایی کاملا سنتی و در عین حال نوستالژیک را در برابر چشمان تماشاگر شیدا به نمایش می گذاشت .                                               

                                                   ************

گزارشی از کنسرت مفلسان عشق

بخش اول برنامه ، با تنظیم و آهنگ سازی محمود سلطانیان ، با پیش درآمد شور آغاز می شود  .
تصنیفی با نام حکایت دل و سپس ساز و آواز در درآمد شور و گوشه های سلمک و قرچه ( همراهی تحریر و آواز ) گروه را به سمت اجرای تصنیف زیبا و خوش ساخت ” مفلسان عشق ” ( با شعر حضرت حافظ ) هدایت می کند . ساز و آواز در حالی ادامه می یابد که جمعیت مشتاق ، از اجرای هنرمندانه ی کنسرت به وجد آمده اند .

بخش دوم برنامه با قطعه ضربی رضوی ، اثر استاد فرامرز پایور آغاز می شود و با آواز رضوی ادامه می یابد .
این بخش با ” بم تار ” اسماعیل رضایی ، ” کمانچه ” عباس مستخدمین حسینی و ” سنتور ” محمود سلطانیان به همراه آواز پراحساس حسن پوراسکندریان گوش نوازتر به نظر می رسد .  ضمن اینکه نقش پر رنگ “  نی ” و چیرگی مجید آقاجانی در نواختن آن ، نقشی انکار ناشدنی است . البته ” تنبک ” میثم سلوکی و ” دف ” امیر کوچ پی ده ( که رو در روی هم قرار گرفته اند ) حضور موثر سازهای کوبه ای را یاد آور می شود . این دو نفر، نقش اساسی خود را در تمام گروه نوازی ها ، به خوبی و با تسلط ایفا می کنند .

بخش بعدی کنسرت ، با مقدمه ی حسینی آغاز شده و به قطعه ی ضربی حسینی پیوند می خورد .  این بخش با اجرای هنرمندانه ی محمود سلطانیان آغاز می شود .
نوای سنتور سرپرست گروه که به علت غفلت صدابردار ، در همنوازی ها به سختی شنیده می شد ، این بار به دلیل یکه تازی سلطانیان ، به خوبی به گوش می رسد . سلطانیان که تنظیم و ساخت قطعات این کنسرت را نیز بر عهده دارد ، مهارت و چیره دستی خود در نواختن سنتور را به رخ همگان می کشد و تحسین حاضران را بر می انگیزد .
این بخش با همخوانی مژگان سیه ، بر گرفته از گوشه ی دوبیتی و الهام از ردیف موسیقی ملی به انتها می رسد تا یک بار دیگر صدای تشویق جمعیت ، تالار را به لرزه در آورد .

در کارگه کوزه گری رفتم دوش …….
حالا نوبت حسین پوراسکندریان است که صدای زیبای خود را در فضای تالار رها کند . تصنیف ” سروش کوزه ” تورا به عالمی دیگر می برد ، و نوعی حس همذات پنداری با خاک کوزه گری را در تو ایجاد می کند . دیر یا زود خاک گل کوزه گران خواهی شد ….
و بالاخره پایان بخش برنامه ، رنگ زیبای ” دیده و دل ” است که با شعر بابا طاهر عریان به اجرا در می آید .
…….. اگر دستم رسد خونت بریزم ای دل  ای دل  ای دل ……

اتمام کنسرت با تشویق ممتد و طولانی تماشاگران همراه می شود . گروه  برای چند دقیقه به احترام جمعیت می ایستد و به احساسات حاضران پاسخ می گوید . اما این پایان ماجرا نیست . کافی است مجری برنامه نوید اجرای ،  یک قطعه ی محلی سنگسری را نیز بدهد ، تا  بار دیگر جمعیت از جا کنده شود .

پوراسکندریان که با تشویق های حضار نیروی تازه ای گرفته است ، ترانه ای سنگسری را پیشکش می کند :

ایی ک سنگسری           انی سر زنده دری
من یک سنگسری هستم       هنوز سرزنده و بانشاطم…..
…. و به این ترتیب شبی به یاد ماندنی و خاطره انگیز رقم می خورد .

                                                 ***************

در مجموع ،  ضعف صدابرداری در برخی از بخشها ، و نا آشنایی مجری جوان برنامه با اقتضائات اجرای یک کنسرت ، از کاستی های این برنامه بود ، که می توان آن را نادیده گرفت و از کنارش گذشت .
این امر چیزی از ارزش های گروه کم نمی کند . 

                                                                                            به نقل از به وقت سنگسر